Podróżując służbowo, jako miłośnicy miast i zabytków, w ramach wymiany szkolnej czy partnerstwa miast co roku miliony zagranicznych gości odwiedzają Północną Nadrenię-Westfalię. Większość z nich pozostanie tu tylko przez bardzo krótki okres, ponieważ PNW nie jest klasycznym celem turystycznym. Jednak ten, kto tu przybywa, nie szuka ciepłych plaż i słońca, lecz pragnie poznać ten region oraz jego mieszkańców, chce nawiązać transgraniczną współpracę gospodarczą oraz pielęgnować prywatne kontakty.

Niniejsza broszura ma stanowić pierwszą wskazówkę dla wszystkich tych z Państwa, którzy chcą bliżej poznać Północną Nadrenię-Westfalię, jej historię oraz ustrój polityczny.

Poznajcie Państwo Północną Nadrenię-Westfalię oraz jej parlament.

Dom dla 18 milionów obywateli

Gmach parlamentu krajowego, którego uroczyste otwarcie miało miejsce 2 października 1988 roku, jest pierwszą tego typu budowlą w historii Republiki Federalnej Niemiec. Po raz pierwszy w historii, parlament w Republice Federalnej Niemiec sam zaprojektował swoją przyszłą siedzibę i po raz pierwszy afirmacja parlamentaryzmu znalazła odbicie w architekturze.

Plac Landtagu

Polityczni inicjatorzy wykazali się odwagą, przyznając pierwsze miejsce w konkursie na projekt nowej siedziby parlamentu biuru projektów Eller, Maier, Moser, Walter i Partnerzy. Nie życzono sobie żadnych monumentalnych budowli, nowa siedziba parlamentu miała stać się domem dla 18 milionów obywateli. Mając raczej skromne wymiary: 105 metrów szerokości, 195 metrów długości oraz 21 metrów wysokości gmach parlamentu zachwyca przede wszystkim ekstrawagancką formą. Począwszy od ułożenia miejsc w sali planarnej w kształcie kręgu, to właśnie ta forma stała się podstawowym elementem zastosowanym przy budowie gmachu parlamentu, a konsekwencją tego była rezygnacja z form kanciastych.

Foyer

Winda dla zwiedzających

W centrum budynku znajduje się sala plenarna w kształcie kręgu, przeznaczona dla maksymalnie 300 osób. Wokół sali plenarnej zaprojektowano cztery sale przeznaczone dla klubów parlamentarnych, również w kształcie kręgów oraz foyer, który pełni funkcję elementu dzielącego lub łączącego. Szczególne znaczenie debat politycznych oraz kwestii merytorycznych znalazło także swoje odzwierciedlenie w wyglądzie gmachu, który jednocześnie podkreśla charakter parlamentu jako miejsca zgromadzeń.

Podstawą do podejmowania politycznych decyzji jest szczegółowe zapoznanie się z konkretnymi tematami w komisjach parlamentarnych. Do dyspozycji poszczególnych komisji i grup roboczych oddano w sumie 35 sal konferencyjnych, które mieszczą się na dwóch piętrach pod salą plenarną i salami klubów parlamentarnych i tym samym również w sensie architektonicznym wspierają proces decyzyjny.

Do dyspozycji deputowanych oraz administracji parlamentu jest 507 pomieszczeń biurowych. Są one usytuowane wokół sali plenarnej oraz sal klubów parlamentarnych w taki sposób, iż sprawiają wrażenie obejmujących ramion. Znajdują się tutaj także wszystkie te jednostki, bez których nowoczesny parlament nie może dzisiaj się obejść: drukarnia, archiwum, biblioteka, centrum komputerowe oraz wszystkie te, bez których budynek parlamentu nie może właściwie funkcjonować jak np. systemy grzewcze czy klimatyzatory.

Podczas budowy gmachu zrezygnowano z ograniczenia przestrzennego, chcąc podkreślić charakter parlamentu jako przyjaznego obywatelom. Budynek jest powszechnie dostępny i tym samym otwarty dla wszystkich. Dlatego też wydzielony obszar wokół siedziby parlamentu, gdzie panuje zakaz organizowania publicznych zgromadzeń i demonstracji, prezentuje się raczej skromnie.

Ta nadzwyczajna budowla miała swoją cenę. Podatnicy z Północnej Nadrenii-Westfalii musieli przeznaczyć na ten cel 308 milionów marek niemieckich. Jednak wysoki stopień akceptacji społecznej pokazuje, iż środki te zostały dobrze zainwestowane.

Podział kompetencji władze federalne czy kraje związkowe?

Władza ustawodawcza jest podzielona między 16 parlamentów krajowych a Bundestag. We wszystkich dziedzinach, które dotyczą bezpośrednio i w całości Republiki Federalnej Niemiec np. polityka zagraniczna, polityka obronna, polityka monetarna, polityka dotycząca energii atomowej, telekomunikacja i usługi pocztowe, władzę ustawodawczą posiada tylko i wyłącznie niemiecki Bundestag z siedzibą w Berlinie. W tych dziedzinach parlamenty krajowe uczestniczą w procesie ustawodawczym tylko poprzez Bundesrat. W gestii parlamentów krajowych leży natomiast kultura, a w szczególności szkolnictwo, kwestie bezpieczeństwa publicznego to jest policja, nadzór nad sektorem budownictwa i służby zdrowia oraz media. Obecnie również Unia Europejska posiada kompetencje, które mają wpływ na decyzje federacji i krajów związkowych.

Klarowny podział kompetencji ustawodawczych między krajami związkowymi a władzami federalnymi dotyczy tylko wąskiej grupy dziedzin. Większość z nich podlega mianowicie tzw. konkurencyjnej kompetencji ustawodawczej. Oznacza to, iż kraje związkowe mogą uchwalać akty prawne tak długo, dopóki z prawa ustawodawczego nie skorzysta Bundestag. Jeżeli ochrona porządku prawno ekonomicznego np. ustanowienie jednolitych standardów życia wymaga ogólnopaństwowych rozwiązań, wtedy do akcji wkracza Bundestag. Dotyczy to prawa karnego oraz penitencjarnego, gospodarki, prawa pracy, transportu oraz usuwanie odpadów. W Ustawie Zasadniczej Republiki Federalnej Niemiec dziedziny podlegające systemowi konkurencyjnemu są zawarte w katalogu. Kolejny katalog zawiera dziedziny, w których federacja posiada ramowe kompetencje ustawodawcze. W dziedzinie szkolnictwa wyższego oraz ochrony środowiska Bundestag ustala np. granice, w ramach których parlamenty krajowe mogą ustanawiać akty prawne.

Proces ustawodawczy w PNW

Uchwalając ustawę, parlament kończy trwającą z reguły wiele miesięcy procedurę ustawodawczą. Na początku przedłożony zostaje szczegółowo opracowany, sporządzony w formie pisemnej projekt ustawy, który oprócz tekstu ustawy zawiera także dokładne uzasadnienie oraz wskazuje możliwe konsekwencje dla samorządów terytorialnych.

Sala plenarna

Uchwalając ustawę, parlament kończy trwającą z reguły wiele miesięcy procedurę ustawodawczą. Na początku przedłożony zostaje szczegółowo opracowany, sporządzony w formie pisemnej projekt ustawy, który oprócz tekstu ustawy zawiera także dokładne uzasadnienie oraz wskazuje możliwe konsekwencje dla samorządów terytorialnych.

Prawo do wniesienia projektu ustawy pod obrady parlamentu posiada rząd kraju związkowego, klub parlamentarny oraz grupa co najmniej 7 deputowanych.

W porozumieniu z konwentem seniorów, przewodniczący parlamentu krajowego wprowadza projekt ustawy do porządku obrad posiedzenia plenarnego. Wpierw odpowiedni minister lub deputowany-wnioskodawca przedstawia i uzasadnia parlamentowi projekt ustawy.

Podczas pierwszego czytania odbywa się, ogólnie rzecz biorąc, polityczna debata nad projektem ustawy. Kończy się ona z reguły skierowaniem projektu do odpowiedniej komisji parlamentarnej, a jeżeli jest to konieczne, także do innych komisji, które będą wspólnie obradować nad danym projektem.

W komisji parlamentarnej rozpoczyna się dla ekspertów poszczególnych klubów parlamentarnych żmudna praca. Często powoływani są zewnętrzni eksperci w celu zaopiniowania danego projektu ustawy. Podczas „przesłuchań" wyrażają oni swoją opinię i tym samym przyczyniają się do podjęcia właściwej decyzji. Prace komisji parlamentarnych wspierają grupy robocze poszczególnych klubów parlamentarnych. Wymiana informacji między członkami komisji a pozostałymi deputowanymi odbywa się podczas cotygodniowych posiedzeń klubów parlamentarnych.

Jeżeli dana ustawa, po gruntownej i szczegółowej analizie w „wąskim gronie”, po raz drugi trafi do porządku obrad parlamentu, zostanie ona, na podstawie rekomendacji komisji parlamentarnej, ponownie poddana dyskusji. Każdy deputowany ma teraz jeszcze możliwość zgłoszenia poprawek do projektu ustawy. W drugim czytaniu, po głosowaniu nad poprawkami, odbywa się końcowe głosowanie nad całością ustawy.

Ustawy dotyczące zmian Konstytucji kraju związkowego oraz ustawy budżetowe są rozpatrywane w trzech czytaniach. Również w stosunku do innych ustaw klub parlamentarny lub ¼ wszystkich deputowanych mogą złożyć wniosek o trzecie czytanie lub w razie potrzeby o dalsze rozpatrzenie w komisjach parlamentarnych.

Po uchwaleniu ustawy przez parlament zostaje ona przedłożona premierowi kraju związkowego, który podpisuje ją wspólnie z odpowiednim ministrem. Następnie musi ona zostać ogłoszona w Dzienniku Ustaw. Z reguły ustawa sama określa swój termin wejścia w życie. Najczęściej jest to dzień po opublikowaniu ustawy w Dzienniku Ustaw.

Funkcje kontrolne

W celu zbadania właściwiej implementacji ustaw, rząd kraju związkowego ma obowiązek udzielania odpowiedzi na krytyczne zapytania deputowanych oraz wyjaśniania swojego stanowiska na posiedzeniach plenarnych parlamentu oraz posiedzeniach komisji. W tym zakresie parlament posiada specjalne formalne instrumenty kontroli:

Podczas pierwszego posiedzenia w miesiącu, w parlamencie odbywa się tzw. „godzina pytań”, podczas której każdy deputowany może zadać przedstawicielom rządu pytanie dotyczące funkcjonowania administracji rządowej oraz bieżącej polityki kraju związkowego, na które rząd musi udzielić bezpośrednio odpowiedzi. Zadający pytanie ma możliwość, poprzez pytania dodatkowe, pogłębić przedmiot spawy.

Na wniosek klubu parlamentarnego lub co najmniej ¼ deputowanych do porządku dziennego posiedzenia parlamentu zostanie wprowadzony punkt „bieżąca godzina". Oznacza to debatę na temat konkretnych bieżących spraw polityki rządu kraju związkowego.

Przepisy regulaminu parlamentu stanowią, iż przedmiotem pytania musi być niecierpiąca zwłoki kwestia ważna z punktu widzenia interesu społecznego lub parlamentarnego.

Interpelacje (Große Anfragen) może wnieść klub parlamentarny lub ¼ deputowanych. Służą one uzyskaniu szczegółowych informacji o różnych aspektach polityki rządu. Interpelacje to nic innego jak obszerny katalog pytań, zawierający podgrupę pytań, na które rząd kraju związkowego musi odpowiedzieć na piśmie w ciągu uzgodnionego terminu. Jeżeli ¼ deputowanych lub klub parlamentarny życzą sobie debaty nad odpowiedzią udzieloną przez rząd, przewodniczący parlamentu wprowadza interpelację do porządku obrad następnego posiedzenia plenarnego. Na zakończenie debaty parlament często podejmuje rezolucje zawierające wskazówki, co do implementacji ustawy.

W odróżnieniu do interpelacji, zapytania (Kleine Anfragen) może wnieść również pojedynczy deputowany. Zarówno zapytanie jak i odpowiedź wymagają formy pisemnej, ale nie będą przedmiotem debaty plenarnej w parlamencie. Zapytania odnoszą się do konkretnych poszczególnych przypadków, często dotyczących kwestii o charakterze jednostkowym w okręgu wyborczym deputowanego wnoszącego zapytanie. Rząd jest zobowiązany udzielić odpowiedzi na zapytanie w ciągu 4 tygodni.

Zadaniem komisji śledczych jest wyjaśnienie niewłaściwego lub niezgodnego z prawem postępowania rządu kraju związkowego lub poszczególnych jego członków. Jeżeli w ramach „bieżącej godziny”, „godziny pytań”, interpelacji lub zapytań rząd krajowy nie wyraża gotowości do współpracy, parlament może, poprzez komisję śledczą, uzyskać potrzebne mu informacje nawet wbrew woli rządu. W związku z tym komisja śledcza wyposażona jest w szczególne uprawnienia: ma prawo do wzywania i zaprzysiężenia świadków oraz wglądu do akt. Może w każdej chwili uzyskać dostęp do wszystkich podległych administracji kraju związkowego urzędów. Komisję śledczą parlament powołuje na wniosek 1/5 ustawowej liczby deputowanych.

W wyniku próśb i skarg obywatelek i obywateli kraju związkowego wszczęte zostają procedury badające efektywność funkcjonowania urzędów administracji.

Każdy, kto uważa, iż został nienależycie potraktowany przez urząd podległy władzom kraju związkowego, może złożyć petycję (nie jest wymagane zachowanie standardowej formy) do komisji petycji parlamentu krajowego w Düsseldorfie. Członkowie komisji petycji, opierając się na przepisach Konstytucji kraju związkowego, mają prawo do przesłuchania wszystkich zainteresowanych stron, wglądu do akt oraz dostęp do wszystkich podległych administracji kraju związkowego instytucji. Poprzez pomoc przy rozwiązywaniu konkretnego pojedynczego przypadku praca komisji pozwala poznać trudności przy implementacji przepisów wynikających z ustaw oraz jest ważnym źródłem wiedzy na temat społecznych problemów mieszkańców.

Trybunał Konstytucyjny kraju związkowego Północnej Nadrenii-Westfalii w Monastyrze

Najostrzejszą formą kontroli, z której parlament do tej pory jeszcze nie skorzystał, stanowi konstruktywne wotum nieufności oraz postawienie premiera lub ministra w stan oskarżenia. Konstytucja kraju związkowego stanowi, iż parlament krajowy może wyrazić premierowi wotum nieufności tylko wówczas, jeżeli większością oddanych głosów wybierze nowego premiera. Za nieumyślne lub umyślne naruszenie Konstytucji lub ustawy premier lub członek gabinetu mogą zostać pociągnięci do odpowiedzialności przed Trybunałem Konstytucyjnym kraju związkowego Północnej Nadrenii-Westfalii w Monastyrze. Wniosek o postawienie premiera lub ministra w stan oskarżenia musi zostać złożony przez co najmniej ¼ wszystkich deputowanych. Postawienie w stan oskarżenia nastąpi wówczas, jeżeli nad wnioskiem zagłosuje 2/3 deputowanych obecnych podczas głosowania.

Parlament XV kadencji

W wyborach do parlamentu krajowego (Landtagu), które odbyły się 9 maja 2010 roku, z 13 milionów uprawnionych do głosowania z prawa wyborczego skorzystało 59% wyborców. Kandydowało 25 partii, a 5 z nich udało się przekroczyć 5 % próg wyborczy. 

W sumie do parlamentu krajowego zostało wybranych 181 deputowanych. Mandaty zostały podzielone w następujący sposób: 67 przypadło CDU, 67 SPD, 13 FDP, 23 Związkowi Zielonych oraz 11 Die Linke. 

Nowo wybrany parlament krajowy Północnej Nadrenii-Westfalii XV kadencji rozpoczął swoją pracę 9 czerwca 2010 r. 

Północna Nadrenia-Westfalia, spojrzenie wstecz

Powstanie kraju związkowego Północna Nadrenia-Westfalia stanowi element nowego ładu w Europie po II wojnie światowej. Warunki polityczno-gospodarcze w okresie powojennym skłoniły brytyjskie władze okupacyjne do powołania do życia latem 1946 r. w swojej strefie okupacyjnej krajów związkowych.

Podnośnia statków w Henrichenburgu

Zamek oraz ratusz w Bensbergu

Pomnik przemysłowy w Duisburgu

Utworzenie Północnej Nadrenii-Westfalii kryje się pod kryptonimem „operation marriage”. Brytyjskim „swatom” udało się połączyć północną część dawnej pruskiej prowincji reńskiej z byłą pruską prowincją Westfalią i utworzyć stabilne terytorium. W centrum nowego organizmu znalazło się Zagłębie Rury, którego status był rożnie oceniany przez zwycięskie mocarstwa. Jednak PNW jako połączenie potencjału gospodarczego, koniecznego do odbudowy kraju, oraz interesów bezpieczeństwa wydawała się być najlepszych rozwiązaniem w obliczu wpływów sowieckich w Europie Środkowo-Wschodniej.W styczniu 1947 r. do kraju związkowego przyłączone zostało terytorium byłego księstwa Lippe-Detmold.

Tym samym został ustalony kształt Północnej Nadrenii-Westfalii.

Uniwersytet Rury w Bochum

Witraż w Kolonii

Najważniejszym celem w pierwszych latach powojennych była gruntowna reorganizacja dziedzin życia na płaszczyźnie politycznej, gospodarczej, państwowej oraz zasad współżycia społecznego. Oprócz projektów dotyczących polepszenia sytuacji materialnej ludności oraz dążeń do jak najszybszej odbudowy struktur państwowych, ówczesne życie polityczne było zdominowane przez spory wokół koncepcji demokratycznej gospodarki, systemu politycznego oraz oświaty. W 1947 r., po raz pierwszy od 1933 r., obywatelki i obywatele wybrali parlament krajowy na zasadach demokratycznych. W 1949 r. PNW stała się krajem związkowym nowo powstałej Republiki Federalnej Niemiec. W 1950 r. została przyjęta w referendum Konstytucja PNW.

Patrząc z perspektywy gospodarczo-politycznej „posag” w postaci Zagłębia Rury okazał się być trudnym zobowiązaniem hipotecznym. „Czarne złoto” zdecydowanie przyczyniło się w początkowym okresie do ożywienia procesu odbudowy Republiki Federalnej Niemiec. Jednak dalsza rozbudowa niebędącego na czasie przemysłu górniczego nad rzeką Rurą zaprowadziła kraj związkowy w ekonomiczny ślepy zaułek począwszy od kryzysu w przemyśle wydobywczym końca lat 50-tych i stalowym w latach 70-tych. Kryzys strukturalny dodatkowo pogłębił upadek tradycyjnego przemysłu tekstylnego. Od początku lat 60-tych głównym założeniem polityki kraju związkowego Północnej Nadrenii-Westfalii stała się akceptowana społecznie transformacja porządku gospodarczego.

Potrzeba modernizacji znalazła również odzwierciedlenie w aktywnej rozbudowie w latach 60-tych szkolnictwa wyższego w Północnej Nadrenii-Westfalii. Utworzono wiele uniwersytetów oraz zespołów szkół wyższych w szczególności w Zagłębiu Rury. Powołano do życia nowy typ szkoły wyższej: wyższą szkołę zawodową (Fachhochschule). Placówki te czekały na synów i córki z rodzin górniczych.

Od lat 60-tych coraz więcej uwagi zaczęto poświęcać skutkom ekologicznym wysokiego stopnia industrializacji w powiązaniu z wysoką gęstością zaludnienia.

Czyste powietrze na przemysłowych terenach nad Renem i Rurą już dawno stało się towarem deficytowym, nie lepiej przedstawiała się sytuacja z jakością wody i gleby. Z samego tylko Renu w oczyszczoną wodę pitną jest zaopatrywanych 10 milionów odbiorców. Od końca lat 70-tych władze kraju związkowego położyły większy nacisk na poprawę jakości zasobów wodnych. Obecnie w samym tylko Renie ponownie żyje 43 różnych gatunków ryb. Ograniczenie asfaltowania i betonowania kolejnych powierzchni z jednej strony oraz zanieczyszczania gleb przez przemysł i rolnictwo z drugiej stało się kolejnym elementem działań na rzecz ochrony środowiska.W ramach ewidencji skażonych gruntów do 1997 r. wyodrębniono 32 000 takich powierzchni. 1400 z nich zostało do tego czasu oczyszczonych z toksycznych substancji. Fakt, iż obecnie każde gospodarstwo domowe w Północnej Nadrenii-Westfalii składuje śmieci w wielu różnokolorowych kontenerach pokazuje, jak ważną codzienną kwestią dla władz kraju związkowego jest rozwiązanie problemu składowania śmieci w wysoko uprzemysłowionym społeczeństwie dobrobytu. Zapobieganiu powstawaniu odpadów oraz ich utylizacji nadano nadrzędną rolę. Znaczenie, jakie w PNW odgrywa ochrona środowiska, potwierdza wprowadzenie w 1985 r. do Konstytucji kraju związkowego przepisów o ochronie środowiska jako celu edukacyjnego oraz założeń władz.

Wiatrak w Kleve

Gazometr w Oberhausen

Mianem „dzieła stulecia” określana jest reforma administracyjna, którą politycy kraju związkowego zainicjowali w latach 70‑tych. Polegała ona na naszkicowaniu nowej mapy politycznej Północnej Nadrenii-Westfalii. W wyniku reformy na mapie politycznej znajduje się 369 gmin powiatowych zamiast 2 292, zmniejszona została ilość powiatów z 57 do 31 oraz liczba miast wyłączonych z powiatów z 37 do 23.

Reformie administracyjnej towarzyszyła reforma funkcjonalna, która oznaczała nowelizację przepisów dotyczących kompetencji administracyjnych. Jej założeniem było zwiększenie efektywności, przejrzystości, gospodarności oraz stopnia interakcji z obywatelami.

Między Rurą a Wezerą

Północna Nadrenia-Westfalia kraina węgla i stali? Ten stereotyp już dawno stracił na aktualności. Już pierwszy rzut oka na ekonomiczno-geograficzną mapę kraju związkowego wystarczy, aby pokazać, iż trzy czwarte obszaru między górami Eifel a Lasem Teutoburskim przypada na użytki rolne i lasy, służy jako teren rekreacyjny lub „zielone płuca” dla 18 milionów mieszkańców. PNW to kraj przemysłowy wysokich technologii. Obok dominującego do lat 60-tych przemysłu wydobywczego, rozwinęło się wiele nowoczesnych gałęzi gospodarki: przemysł chemiczny, przemysł budowy maszyn, przemysł metalowy, przemysł spożywczy, przemysł samochodowy i elektrotechniczny należą do osiągających najwyższe obroty sektorów gospodarki.

Miasto Freudenberg

Zamek Vischering w Lüdinghausen

Oberhausen-Eisenheim

Ponadto duże znaczenie odgrywa sektor usług, w którym pracuje prawie 60 % ogółu zatrudnionych. 45 ze stu największych niemieckich przedsiębiorstw oraz 19 ze stu największych europejskich przedsiębiorstw ma swoje siedziby na terenie Północnej Nadrenii-Westfalii. Jeden z największych koncernów medialnych na świecie ma swoją siedzibę w Gütersloh. Jednak gospodarczy profil kraju związkowego w dużej mierze kształtuje ponad 600 000 małych i średnich przedsiębiorstw, które oferują 2/3 wszystkich miejsc pracy oraz 4/5 wszystkich miejsc nauki zawodu.

Małe i średnie przedsiębiorstwa wytwarzają oraz rozwijają odpowiadające zapotrzebowaniom rynku wysokie technologie w dziedzinie techniki ochrony środowiska, energii oraz transportu dla sektora telekomunikacji oraz służby zdrowia. W ten sposób można scharakteryzować proces transformacji gospodarki Północnej Nadrenii-Westfalii.

Kolonia

Solingen-Gräfrath

Ważne impulsy dla zmian strukturalnych pochodzą ze świata badań i nauki. W ciągu ostatnich dziesięcioleci na terenie PNW powstało najgęściejsze skupisko szkół wyższych oraz centrów naukowo-badawczych w Europie. W 52 szkołach wyższych studiuje ponad 500 000 studentek i studentów. Podstawowe badania naukowe są prowadzone w 3 dużych centrach badawczych, 6 instytutach Fraunhofera oraz w 10 instytutach Maxa Plancka. Istnieje ponad 150 placówek, wśród nich 60 centrów technologicznych, zajmujących się transferem oraz wdrażaniem wiedzy naukowej.

Jednak nie tylko dla wielu przedsiębiorstw, lecz również dla wielu obywatelek i obywateli, PNW jest wyborem nr 1. Jej obszar zamieszkuje 18 milionów mieszkańców, w tym prawie 2 miliony cudzoziemców, reprezentujących ponad 190 narodowości. Gęstość zaludnienia dwukrotnie przekracza niemiecką średnią i wynosi 527 mieszkańców na km². 30 z 87 dużych niemieckich miast znajduje się między Renem a Rurą, mnóstwo miast, które leżą jedno obok drugiego jak perły na sznurku.

Północna Nadrenia-Westfalia dysponuje zintegrowanym systemem transportowym z 700 km dróg wodnych, 6 100 km szyn kolejowych 30 000 km autostrad, łącząc ze sobą liczne okoliczne miasta i miejscowości. Dwa duże porty lotnicze, 1 międzynarodowe i 4 regionalne lotniska oraz największy na świecie port żeglugi śródlądowej w Duisburgu są znanymi ośrodkami międzynarodowego oraz rodzimego handlu. Także niezmotoryzowani nie powinni mieć powodu do zmartwień. W samym tylko okręgu Monastyru 2 000 km ścieżek rowerowych zachęca do jazdy na dwóch kółkach.

Północna Nadrenia-Westfalia to młody kraj związkowy z bogatą historią. Spacerując po historycznym bruku czy też po nowoczesnym asfalcie miłośnicy kultury szybko trafią do jednego z ponad 550 muzeów, gdzie można podziwiać 68 000 unikalnych zabytków. Na wielbicieli spektakli teatralnych oraz operowych czeka ponad 130 teatrów oraz oper. PNW należy w dziedzinie kultury do liderów obok takich miast jak Paryż, Nowy Jork, Londyn oraz Tokio. Tak przynajmniej widzi to UNESCO! 

Düsseldorf - wioska nad rzeką Düssel?

Pierwsza wzmianka historyczna o miejscowości (jako Düsseldorp) pochodzi z roku 1135. W 1288 r. miejscowość została podniesiona do rangi miasta. Na przestrzeni wieków Düsseldorf zatracił swój wcześniejszy małomiasteczkowy spokój oraz prowincjonalny charakter i przekształcił się w pulsującą życiem metropolię. W przeciwieństwie do znacznie starszej sąsiedniej Kolonii Düsseldorf nie jest milionowym miastem: tylko 571 000 mieszkańców zamieszkuje powierzchnię równą 217 km².

Brama miejska w Düsseldorfie

Liczbę 100 tys. mieszkańców miasto osiągnęło jednak dopiero pod koniec XIX w. Tym niemniej już w początkach XX w. zaczęto patrzeć przez pryzmat ekonomiczny ponad wąskie granice miasta i Düsseldorf stał się zapleczem administracyjnym dla znajdujących się w fazie rozkwitu zakładów z sektora przemysłu ciężkiego w Zagłębiu Rury. Z „biurka Zagłębia Rury” Düsseldorf przeobraził się w nowoczesne centrum handlu i usług. Około 5 procent niemieckiego handlu hurtowego oraz 15 procent niemieckiego handlu zagranicznego przypada na Düsseldorf. Liczne niemieckie koncerny, posiadające zagraniczne oddziały, mają tu swoje centrale. Ponad 5 000 zagranicznych podmiotów gospodarczych zlokalizowało swoje siedziby w Düsseldorfie, wśród nich przeważają firmy holenderskie i japońskie.

6 tys. mieszkańców Düsseldorfu z japońskim paszportem wniosło również akcenty w architekturę miasta. O międzynarodowym znaczeniu tego miasta nad Renem świadczy fakt, iż znajduje się tu blisko 50 konsulatów, prawie tyle samo zagranicznych organizacji działających na rzecz wspierania gospodarki, handlu i turystyki oraz prawie 60 zagranicznych banków. Do rozwoju gospodarczego Düsseldorfu przyczynia się także 1,7 mln mieszkańców okolicznych miejscowości.Tylko 200 tys. z nich codziennie dojeżdża do Düsseldorfu do pracy. Wiele osób przyjeżdża do tej metropolii mody na zakupy i to nie tylko w okresie bożonarodzeniowym. Cały rok ekskluzywny pasaż handlowy Königsallee w skrócie KÖ oraz Schadowstraße (ulica handlowa odnotowująca wysokie obroty) przyciągają klientów jak magnes.

Asortyment oferowany w tutejszych butikach otwartej na nowiny ze świata mody publiczności można było wcześniej prawdopodobnie zobaczyć na targach mody IGEDO albo CPD, które przyciągają ponad 180 000 kupców. DRUPA, INTERPACK, BOOT, Caravan Salon, czy też MEDICA lub Reha położone na 200 tys. metrów kwadratowych tereny targowe przez cały rok są zarezerwowane. W Düsseldorfie organizuje się ponad 40 międzynarodowych imprez targowych, 23 z nich należą do czołowych imprez branżowych. Międzynarodowe lotnisko Rhein Ruhr, na którym samoloty lądują i startują 184 000 razy w roku, zapewnia połączenia z całym światem. Z kolei giełda w Düsseldorfie jest drugą najważniejszą giełdą w Niemczech. Düsseldorf to również mekka branży reklamowej. Ponadto miasto plasuje się w czołówce sektora technologii informacyjno-komunikacyjnych.

W Düsseldorfie nie tylko zarabia się dobre pieniądze: zarobki są o 25% wyższe w stosunku do ogólnoniemieckiej średniej.

Teatr

Zollhof

Düsseldorf jako miasto uniwersyteckie i akademickie ma w swojej ofercie bogatą paletę kulturalną. Na gości czekają liczne teatry, opery, prywatne sceny, sale koncertowe, muzea, zbiory kolekcji oraz ponad 100 galerii. Nie tylko intelektualiści znajdą tu coś dla siebie. Na starym mieście działa ponad 260 lokali gastronomicznych, które ciasno skupione wokół siebie otrzymały miano "najdłuższego baru świata". Starówka szczególnie zachęca do skosztowania lokalnego specjału: piwa Alt (o ciemno-bursztynowej barwie, warzonego tradycyjną metodą górnej fermentacji, przyp. tłumacza).

Kogo w takim razie może dziwić fakt, że właśnie takie miasto jest stolicą Północnej Nadrenii-Westfalii?